Dertli Divani ● Şiirler

Kaldı (Serçeşme)

Yaşanılası dünyanın Ne tadı ne tuzu kaldı Ömür denen şu zamanın Çoğu gitti azı kaldı

Çalışmadan yiyenlerin Derimizi giyenlerin Nice benim diyenlerin Ne izi ne tozu kaldı

Çürük ökçe yırtık taban Kurdu kuşu ettik çoban Gariban daha da gariban Ne çulu ne bezi kaldı

Bizden geçinen kalleşler Döner geri bizi taşlar Sıvıştı yaren yoldaşlar Ne sözü ne özü kaldı

Cahiller kendini aklar Kamiller özünü yoklar Kurudu çaylar ırmaklar Serçeşmenin gözü kaldı

Dertli Divani'nin varı Canandır canın öz yari Geçti bu devrin baharı Ne yazı ne güzü kaldı

Altım Üstüm

Altım üstüm kaç kuruşluk Efsaneyim efsaneyim Aşık olmak dile kolay Bahaneyim bahaneyim

Aşığın gönlü külhanda Çok marifet vardır onda İki kapılı bir handa Mihmaneyim mihmaneyim

Durmaz eser aşkın yeli Buna revan çeşmim seli Ben bir günahkar kul Dertli Divani’yim divaneyim

Oldu mu

Dinleyin yarenler bir sualim var Kanatsız güvercin gören oldu mu Kimi zarar eyler kimisi de kar Gönül postun dosta seren oldu mu Hangi mihmaneye baki kalmış han Leyla’nın aşkından Mecnun ağlar kan Gönül bağ misali akıl da bağban Yolup dikenini süren oldu mu Bir sevdazedeye uğradı yolum Nakz-ı aht olana hak der mi kulum Dört tekmil etrafı hakikat halın Farkedip sırrına eren oldu mu Gayetçe konuşur papağan dili İnan ki dilinden ayrıdır hali Firdevs-i alada yetişen gülü Ya koklayıp ya da deren oldu mu Şol Dertli Divani günahkar kuldur Aşkın kazanından kepçeni doldur Herşeyin temeli ne ise odur Temelsiz binayı ören oldu mu

Ne Olacak
Bu ahvali bir kamile Sor bakalım ne olacak Gel gönül aşkın teline Vur bakalım ne olacak

Ben çobanım diyen çoktur Sürüsünden eser yoktur Gözleyen gözeten haktır Dur bakalım ne olacak

Bil Dertli Divani suçun Havadan uğratma göçün Bu dert bize için için Kor bakalım ne olacak

Düş Olduk

Hey erenler be kardeşler ne hikmet Şöyle bir acayip hale düş olduk Şahın bahşettiği en büyük nimet Sırat-ül müstakim yola düş olduk

Gel kardeşim beyan eyle bu hali İnsan olan kesmez bindiği dalı Gördünüz mü meyve veren bir çalı Kudret haznesinde dala düş olduk

Divani’nin çeşm-i yaşı silinmez Verilen ikrardan geri dönülmez Gerçeğin hayatta kadri bilinmez Ondan altın iken pula düş olduk