• Slider 1
  • Slider 2
  • Slider 3
  • Slider 4
  • Slider 5

Halil Soyuer (© Fikret Karadeniz)
Fotoğraf: Fikret Karadeniz

 

 

Halil Soyuer©

 

1921-2004. Havran’da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Havran'da tamamladı.

Küçük yaşlarda şiire ilgi duymaya, lise yıllarında ise yazmaya başladı. İlk şiiri 1938 yılında yayımlanan Soyuer, uzun yıllar Ankara Halkevi bünyesindeki kültür ve sanat şubesini yönetti. Özellikle o dönemde yaygınlaşan Şiir Günlerinin yaratıcı ve sunucusu oldu.

1955-1982 yılları arasında gazetecilik yaptı. Şiirleri çeşitli dillere çevrildiği gibi birçok sanatçı tarafından da bestelendi. Çeşitli ödülleri bulunan Soyuer, Dünya Şairler Kongresinde Türkiye’yi temsil etti.

1966-69 yılları arasında »Çaba« adlı bir dergi çıkardı. Birçok dergi ve gazetede çalıştı.

Halil Soyuer döneminin birçok bilinen şairiyle karşılaşıp dostluk kurdu. Birçok şaire de çeşitli konularda yardımda bulundu.

Halil Soyuer'in »Liman« (1950), »Kin« (1952), »Aylak insanlar Kenti« (1965), »Kör Kuyu« (1970), »Akşamüstü« (1975), »Anılarla Şairler Albümü« (1982), »Gönül Dağları« (1990), »Sonbahar Çiçekleri« (1992), »Sorma Hiç« (1993), »Zaman Akıp Gidiyor« (1994), »Ankara Kabadayıları« (1995), »Sevgi Çiçekleri« (1996), »Sevgi Burcu« (1997), »Kader Faslı« (1997), »Yürektir Sevginin Vatanı« (1998) ve »Seninle« (2003) adlı kitapları yayımlandı.

Hail Soyuer Ankara’da öldü ve Havran’da topağa verildi.

 


 

Döndürdün

Bir gün buradayım bir gün şurada
Gönlümü göçebe kuşa döndürdün
Çok şükür yolları bitirdim derken
Yolumu yeniden başa döndürdün

Yesem de içsem de ölü gibiyim
Aklım başımda yok deli gibiyim
Suya düşmüş söğüt dalı gibiyim
Yerimi yurdumu düşe döndürdün

Akşam olur bir köşeye yanlarım
Kaderin dilinden iyi anlarım
Keder öğütmekle geçer günlerim
Beni değirmende taşa döndürdün

Ne şeytan isterim artık ne melek
Tutuşan içimde kalmadı dilek
Bunu sen de bil ki ey kahpe felek
Halil’i çarkında boşa döndürdün

 


 

Geçiyor

Kader bizim için yüce dağları
Aramıza sıraladı geçiyor
O dağlar gözümde bir şey değil de
Bu güzel hayatın tadı geçiyor

Yollar bana biraz teselli verin
Suçu yok içimde kanayan yerin
Namluda çift kurşun gibi gözlerin
Bakış bakış yaraladı geçiyor

Sen varsın baştaki kader sisinde
Kulağım takılı kaldı sesinde
Sevgi yasasının ilk maddesinde
Yalnız ikimizin adı geçiyor
 

 

Ö n c e k i  O z a n

  S o n r a k i   O z a n